המרכז המשותף לאמנות בגבעת חביבה: מלח הארץ וכלת הים

מלח הארץ וכלת הים

סיגלית לנדאו

אוצרת: ענת לידרור
14.2.21-17.4

פריים מתוך בנות הים (מוחקות את חופי עזקלון), 2011, וידאו, 12:16 דקות.

התערוכה של סיגלית לנדאו ויותם פרום בגבעת חביבה מדברת את המתח, המפגש והאפשרות היהודית - ערבית, מערבית - מזרחית, גברית - נשית, מתוך עבודות הנטועות עמוק בארץ הזאת.

נדמה כי מעולם לא הגדירו את עבודתה של סיגלית לנדאו קודם כל כפוליטית, ובמידה רבה בצדק: היא מניעה תחושות ראשוניות ורגשות ראשוניים בעוצמה, היא אמנות במיטבה, אך בסופו של דבר היא פוליטית, מאד.

ייתכן כי זה נבע מכך שבכל עבודה, תערוכה או מקום בו יצרה, לנדאו בוראת עולם, יוצרת תמה כולית שבה חוויה רגשית חזקה, אסתטיקה מדויקת, הקשרים לשכבות, תקופות ויצירות בתולדות האמנות, אסוציאציות אישיות –אנושיות הרכובות על אותו מיתר, וקונוטציות ישראליות שבאופן יוצא דופן הצליחו לחצות את הים גם אל הקהל הרחב שפגש אותן מחוץ לארץ הזו.

כבר בתחילת דרכה, הצליחה באמנות שלה לטלטל באופן חזק את עמודי התווך של עולם האמנות על שכלתנותו העיקשת, סמכותנותו הגברית השלטת והפחד הגדול שלו מפני הרוחני באמנות; פחד שעשרים וחמש שנה אחרי, מתחיל סוף סוף להיסדק ולהתערער גם בעמודי השדרה המרכזיים של עולם האמנות. לסיגלית לנדאו יש חלק בזה. היא הביאה רוח חדשה, חודרת, בלי חשש; אמנות חשופה, לעיתים עד לשד העצמות, קטנה וגדולה כאחת, לא רק בממד הפיזי, בכל הממדים, כמוה. לנדאו בעצם מעולם לא עצרה כדי לקרוא תיגר על אותם כוחות אלא דהרה קדימה במעגליה; מעגלים שיופיעו עוד ועוד בעבודותיה על צורתם הראשונית, המחזורית, המדיטטיבית והשלמה.

מראה הצבה, כלת המלח II, 2014. הזרקת דיו פגמנטי על ניר כותנה.

מראה הצבה, כלת המלח III 2014. הזרקת דיו פגמנטי על ניר כותנה.

כמי שהציגה ומציגה במקומות החשובים ביותר בעולם ובארץ, מה יכולה לתת לה גבעת חביבה הפשוטה?

ייתכן שמפגש בין האמנות שלה לרעיון חי, מרחב, מקום שבו אנשים ותרבויות נפגשים, חיים, לומדים ויוצרים ביחד, על כל המורכבות שבכך. אולי אף מבט המאגד יחד ציר מפגש בין: קיבוצי/ נגבי/ ירושלמי/ אשכנזי/ חקלאי - ערבי/ עזתי/ ירדני/פועלי/ יצרני.

כך נרקמו אל החלל עבודות מתקופות שונות שלרוב לא הופיעו יחד בעבר, בהן נקודות מפגש קטנות/גדולות בין המערבי היהודי, האירופאי, למזרחי הערבי, המזרח תיכוני.

גבעת חביבה פתוחה לכל הקהלים אך מורכבת כארגון ברובה מחברי קיבוץ ואזרחים ערבים תושבי ואדי ערה. שורשיהם עשויים יהדות מזרח אירופאית ציונית וחלוצית במקורה וערביות הנטועה עמוק במקום; שתי אוכלוסיות שזוכרות עקירה ונדודים מהם, שנושאות זאת בליבן.

מראה הצבה, כנאפה, 2014. וידאו, 16:20 דקות.

בעבודה האינטימית 'מות הברבור', מפוסלים ריחות הרחוב המזרחי וזיכרונות תכשיטים אירופאים כקופסת תכשיטים מנגנת לצלילי נעימת הברבור המת של קאמי סן-סנס. את גבעת חביבה העבודה הזו פוגשת באחת מנקודות המפגש והשוני הלא תמיד מדוברות שלה. שני קצוות תרבותיים שהמחבר ביניהם הוא תפיסה מוסרית ואנושית משותפת, שנדמה כי היום יותר מתמיד מחפשת חבל הצלה במדינתנו.

מראה הצבה, מות הברבור, 2016. תיבת נגינה, עיסת נייר, שרף, תכשיטים, נעימת הברבור המת בשיתוף עם Reuge Music.

המפגש של הגבעה וחזונה עם עבודתה של לנדאו, פותח שאלות שאינן תמיד מדוברות ושם אותן על השולחן. האם למשל, האפשרות לבנות גשר צף בין ישראל לירדן על ים המלח, פרויקט שלנדאו בראה כפוטנציאל להגשמה, מעניינת את תושבי ואדי ערה, ובעצם את אזרחי ישראל הערבים?

במקביל, הסכמי השלום האחרונים עם דובאי, בחריין ומרוקו - איפה הם פוגשים את ערביי ישראל?

איך יפגוש החלל הפנימי של התערוכה, בו עירום הוא חלק טבעי ונוכח, את הקהל של ערביי ואדי ערה, שיש בו נשים וגברים, דתיים וחילוניים, דור בוגר ודור צעיר?

בווידאו 'הולה תיל' הפשוט והאינטימי, היא מסובבת חישוק הולה הופ על בטנה כשהחישוק העשוי תיל דוקר, פוצע את גופה בכל סיבוב. בעוד הגוף נפצע בסיבוב של משחק וכאב הכולא את הבטן, ברקע נמצאים הים והאופק הרחבים והאינסופיים. DeadSee, היא עבודת וידאו מורכבת ויקרה, נדירה בממדי יצירתה. גם כאן היא נמצאת בה באופן מוחלט; דקה, עירומה כחלק משרשרת אבטיחים, המדממים בסופה. היופי והכאב נחווים בו זמנית בקו חותך הפונה קודם כל אל הבטן כשהוא מדלג מעבר לראש המנסה לפענח. באותו אופן פועלת החשיפה המדיטטיבית, לרגעים פתוחה ופותחת ולרגעים עירומה וחשופה להחריד.

מראה הצבה, הולה תיל, 2000, וידאו, 1:52 דקות.

ציר נוסף המרחף בחלל הוא גברי-נשי. הנשי מופיע כגופה של לנדאו, כגופה הנעדר של דמותה של לאה בשמלתה השחורה ובו שרשרת הנשים שגילמו את תפקידה במחזה "הדיבוק" לאורך השנים, דוגמת חנה רובינא ואחרות. הוא מופיע גם כדימוי הכלה הנעדרת המופיעה בשמלה שהולבנה על ידי המלח, ובשלוש הנשים החורצות את הקרקע הנעלמת בין הגלים לסף החוף, על הגבול בין המים האינסופיים, לקרקע בין אשקלון לעזה בעבודתה 'בתולות הים'. כל אלו מופיעים אל מול הגוף הגברי המיוצג בתנועות הגוף של הפועלים במסיק זיתים מעלה דופק בקיבוץ רביבים בנגב, בבגדיהם המתכבסים-נסחטים בעבודת ה-'חלון', באיש המכין כנאפה ובנערים המשחקים בסכין משחק טריטוריה בחול בעבודת הווידאו 'עזקלון'.

מראה הצבה, פריים מתוך עזקלון, 2011. וידאו, 16:46 דקות.

בווידאו 'ידיים', הידיים החופרות בחול הן יד של גבר ויד של אישה הנעות לפגוש זו את זו מבלי לראות, אך עם כיוון וידיעה. כאן חוברים המפגשים המגדריים, הפוליטיים והחברתיים על רקע קולן של דמויות פוליטיות, ביניהן: יאסר ערפאת, בנימין נתניהו, אהוד אולמרט, אחמד טיבי, ביל קלינטון, שמעון פרס, יצחק רבין וברק אובמה. לבסוף נוצר מקום אליו צבעים יכולים להימזג, אך לא להימחק.

מראה הצבה, ידיים, 2013. וידאו 9:12 דקות.

היא לא לבד: מאחורי 'סיגלית לנדאו' נמצא צוות שלם. זהו צוות של עבודה, הפקה ועשייה. לנדאו היא קודם כל אמנית פועלת ועובדת, כך גם הצוות שאיתה. יותם פרום, בן זוגה וצלם מופלא, נמצא אתה בכל. התערוכה, ובפרט הצילומים המופיעים בה, הם עבודה משותפת שלו ושלה.

התערוכה הזו היא קטנה – גדולה: החלל מוגבל, הרבדים רבים.
תמצאו בה חלל זורם של עבודות צילום, ווידאו, אובייקטים פיסוליים ועבודת קיר חוץ רישומית 'דרך מלח' שתישאר כאן, מתבוננת בעבודת ה'פרדס' של דני קרוון.

האמנות של סיגלית לנדאו היא מהפנטת. הפנוט יפה וכואב, הפנוט של הבלתי מתפשר באמנות המתעקש על האפשרי במציאות. בתוך האפשרי הזה, גם ודווקא בארץ שהיא מקבץ רחב של רבגוניות תרבותית, ההגמוניה ומלחמת הזהויות יכולות להתחלף בדלת אמיתית שתיפתח. אצלנו, בגבעת חביבה, זה כבר קורה.

ענת לידרור, אוצרת התערוכה

מראה הצבה, בחלל הפנימי

..................................

ملح البلا وعروس البحر

سيغليت لنداو

القيّمة: عنات ليدرور

14.2.21-17.4

מראה הצבה

يعكس لنا معرض أعمال سيغليت لنداو ويوتم فروم، في جفعات حبيبة، ذلك التوتر، اللقاء وحدود الممكن ما بين اليهودية - العربية، الغربية - الشرقية، الذكورية - النسوية، من خلال أعمال مغروسة عميقًا في هذه البلاد.

يبدو وكأنه لم يتم من قبل تصنيف أعمال سيغليت لنداو على أنها أعمال سياسية، وهذا بالفعل رأيٌ له ما يبرره بدرجة كبيرة إذ: أعمالها تحفز أحاسيس ومشاعر أولية بقوة كبيرة، أعمالها محض فن بأبهى صوره، ولكن بنهاية الأمر هي أعمال فنية سياسية جدًا.

ربما ذلك نابع من أنه في كل عمل لها، كل معرض أو كل مكان أنتجت فيه أعمالا فنية، كانت لنداو تخلق عالمًا، تخلق موضوعًا متكاملاً فيه تجربة حسية قوية، جمالية دقيقة، روابط تربطنا بموضوعات، مراحل وأعمال من تاريخ الفن، تداعيات شخصية - انسانية والتي تتوازى مع ذات الوتر، ودلالات إسرائيلية كانت نجحت، بشكل استثنائي، بتخطي البحار كذلك وصولاً إلى الجمهور الواسع الذي شاهد أعمالها خارج البلاد.

في بداية طريقها نجحت لنداو، من خلال فنها، بزعزعة تلك الثوابت الموجودة في عالم الفنون، زعزعة تلك العقلانية العنيدة، التسلط الذكوري ومسألة الخوف من الروحاني في الفن؛ الخوف الذي بعد 25 سنة بدأ بالتصدع أخيرًا في عالم الفنون. سيغليت لنداو لها ضلع في هذا الأمر. لقد جلبت روحًا جديدة، روحًا تتغلغل بدون خوف؛ فن حر، وأحيانًا إلى أبعد حدود، صغير أو كبير، ليس فقط على مستوى البعد الجسدي وانما على مستوى كل الأبعاد، مثلها هي تمامًا. لنداو ذاتها لم تتوقف يومًا لتتحدى تلك القوى بل ظلت متقدمة في دوائرها، تلك الدوائر التي ستظهر مرارًا في أعمالها، في شكلها الأولي، المتعاقب، التأملي والكامل.

מראה הצבה

كفنانة عرضت ولا زالت تعرض في أماكن هامة جدًا في العالم وفي البلاد، ما الذي قد تمنحه اياها جفعات حبيبة البسيطة المتواضعة؟

ربما اللقاء بين فنها وبين فكرة حية، حيّز قائم، مكان فيه يلتقي أشخاص وثقافات، حياة، يتعلمون ويبدعون معًا، رغم كل التعقيدات الموجودة. ربما حتى نظرة تجمع على محور واحد اللقاء بين: كيبوتسي / نقبي، مقدسي، أشكنازي/ فلاح - عربي/ غزي/ أردني/ عمالي/ مُنتج.

هكذا تشكلت في الحيز أعمال فنية من حقب مختلفة والتي غالبًا لم تظهر معًا من قبل، فيها نقاط تلاقٍ صغيرة / كبيرة بين الغربي واليهودي، الأوروبي، الشرقي العربي، الشرق أوسطي.

جفعات حبيبة مفتوحة لكل الأوساط ولكنها مكونة، كتجمع، بغالبيتها من أعضاء كيبوتس ومن مواطنين عرب من سكان وادي عارة. جذورهم تعود الى يهود شرق أوروبا، جذور صهيونية وطلائعية بالأصل وجذور عربية متجذرة عميقًا في المكان؛ فئتان تعرفان جيدًا وتتذكران معنى الاقتلاع من الأرض والنزوح عنها، والذي تحملانه في أعماقهما.

في عملها الفني الوجداني "موت البجعة"، محفورة روائح الشارع الشرقي وذكرى الاكسسوارات الأوربية مثل علبة الاكسسوارات التي تعزف موسيقى البجعة الميتة لمؤلفها كامي سان - سانس. تلتقي جفعات حبيبة مع هذا العمل في واحدة من نقاط الالتقاء والمفارقة في آن التي لا تروى دائمًا. ثقافتان، كل واحدة منهما في طرف مختلف، والرابط بينهما هو فكر أخلاقي انساني مُشترك، والذي في أيامنا هذه يبحث عن حبل نجاة في بلادنا.

מראה הצבה, שחר, 2014. חול ודבק.

اللقاء بين رؤيا جفعات حبيبة وأعمال لنداو يفتح أسئلة غالبًا لم تُطرح ولم توضع على الطاولة. هل، مثلا، إمكانية بناء جسر طافٍ بين إسرائيل والأردن فوق البحر الميت، المشروع الذي أبدعته لنداو كفكرة ممكن تحقيقها، تهم سكان وادي عارة وعموم المواطنين العرب في اسرائيل؟

بالمقابل، معاهدات السلام الأخيرة مع دبي، البحرين والمغرب - أين تلتقي مع عرب إسرائيل؟

كيف سيلاقي الحيز الداخلي للمعرض الذي فيه العري جزء طبيعي وحاضر جمهور عرب وادي عارة، الذي يشمل رجالا ونساء، متدينين وعلمانيين، بالغين وشباب؟

מראה הצבה, חלון, 2012. וידאו, 12:54 דקות.

في فيديو "الطوق الشائك" البسيط والحميمي، تقوم بتدوير الطوق حول بطنها بينما الطوق المصنوع من الشريط الشائك ينخز ويجرح جسمها مع كل دوران له. بينما الجسد يتألم من دوران الطوق والألم الذي يحبس البطن، في الخلفية نرى البحر والأفق الواسعين واللانهائيين. DeadSee هو عبارة عن عمل فيديو مركب وهام، نادر من ناحية أبعاده المختلفة. في هذا العمل نجدها حاضرة أيضًا بشكل كامل؛ دقيقة، عارية كجزء من سلسلة بطيخ، تنزف بالنهاية. يتم عيش الجمال والألم في آن معًا في خط قاطع يتجه أولاً إلى البطن بينما يتخطى الرأس الذي يحاول التحليل. يعمل ذلك النوع من الكشف على صعيدين اثنين، فللحظة هو عامل انفتاح وللحظة فيه ذلك العري الصادم.

محور آخر نراه في حيز المعرض هو محور الذكوري - النسوي. النسوي المتمثل بجسد لنداو، ومن خلال الجسد الغائب لشخصية ليئا بفستانها الأسود وفيه سلسلة النساء اللواتي مثّلن دورها في مسرحية "ديبوك" على مدى سنين، مثل حنا روبينا وغيرها. يظهر ذلك المحور أيضًا من خلال شخصية العروس الغائبة التي تظهر بالفستان الذي صار أبيض بفعل الملح، ومن خلال النساء الثلاث اللواتي يحفرن الأرض المستترة خلف الأمواج عند آخر الشاطئ، على الحدود بين المياه اللانهائية، للأرض بين أشكلون وغزة في عملها الفني "حوريات البحر". كل تلك الأفكار تظهر أمام الجسد الذكوري المتمثل بحركات أجساد العمال الذين يقطفون الزيتون في كيبوتس رفيفيم في النقب، بملابسهم التي تغسل - تعصر في العمل الفني "شباك"، بالرجل الذي يحضّر الكنافة والشبان الذين يلعبون بالسكين لعبة "تريتوري" بالرمال الذين نراهم في فيديو "غزقلان". في فيديو "أيادي"، اليدان اللتان تحفران في الرمل هما يد امرأة ويد رجل تتحركان لتلتقيا بدون النظر ولكن مع توجيه ومعرفة مسبقة. هنا تجتمع اللقاءات الجندرية، السياسية والاجتماعية على خلفية صوت شخصيات سياسية، من بينها: ياسر عرفات، بنيامين نتنياهو، ايهود أولمرت، أحمد طيبي، بيل كلينتون، شمعون بيرس، اسحاق رابين وبراك أوباما. بالنهاية صار هناك مكان فيه يمكن أن تمتزج الألوان، لكن ألا تُمحى.

هي ليست وحدها: خلف سيغليت لنداو هناك طاقم كامل. انه طاقم عمل، انتاج وتنفيذ. لنداو هي فنانة نشيطة وعاملة قبل كل شيء، وهكذا هو طاقمها أيضًا. يوتم فروم، زوجها ومصور رائع، حاضر معها في كل أعمالها. المعرض، وتحديدًا الصور الظاهرة فيه، هي نتاج عمل مشترك بينه وبينها.

هذا المعرض صغير - كبير: الحيّز محدود، المواضيع كثيرة.
ستجدون في المعرض حيّزًا متدفقًا من أعمال التصوير، فيديو، مُجسمات منحوتة، جدارية خارجية ستبقى هنا، تنظر إلى عمل الفنان داني كارفان "البيارة".

فن سيغليت لنداو بلا شك هو فن فاتن. فاتن بجماليته وبالألم الذي فيه، ولأنه فن لا يقبل المساومة، فنٌ يصمم على الممكن في الواقع. داخل هذا الممكن، أيضًا وتحديدًا في البلاد التي فيها مجموعة كبيرة من الثقافات المتعددة، تلك الهيمنة وحرب الهويات يمكنها أن تتبدل لتصبح بابًا حقيقيًا قد يُفتح. لدينا، في جفعات حبيبة، هذا الأمر يحدث فعليًا.

عنات ليدرور، قيّمة المعرض.

..................................

Salt of the Earth and Bride of the Sea

Sigalit Landau

Curator: Anat Lidror

14.2.21-17.4

מראה הצבה

Sigalit Landau and Yotam From's exhibition at Givat Haviva speaks to the Jewish-Arab, Western-Oriental, masculine-feminine tension, encounter and possibility, in works deeply rooted in this country.

It seems that Sigalit Landau's work has never been defined first and foremost as political, and to a large extent rightly so: it motivates primary feelings and primary emotions intensely, it is art at its best, but in the end it is political, very much so. This may be due to the fact that in every work, exhibition or place she has made, Landau creates a world, creates a whole theme with a strong emotional experience, precise aesthetics, connections to layers, periods and works in art history, personal-human associations mounted on the same string, and Israeli connotations that remarkably also managed to cross the sea to the general public who meets them outside this country.

דרך מלח, ציור קיר, 2021

Already at the beginning of her career, her art managed to strongly shake the pillars of the art world with its stubborn rationality, its dominant masculine authoritarianism and its great fear of the spiritual in art; a fear that, twenty-five years later, is finally starting to crack and shake. Sigalit Landau has a part in this. She brought a new, penetrating spirit, without fear; an art exposed, sometimes to the bone, small and large alike, not only in the physical dimension, in all dimensions, just like her. Landau in fact never stopped to challenge those forces but galloped forward in her circles; Circles that will appear more and more in her works with their initial, cyclical, meditative and complete form.

מראה הצבה

As someone who has exhibited in the most important places in the world and in Israel, what can the simple Givat Haviva offer her? It is possible that an encounter between her art and a living idea, a space, a place where people and cultures meet, live, learn and create together, for all the complexity involved. Perhaps even a look that creates a meeting axis between kibbutz / Negev / Jerusalem / Ashkenazi / farmer - Arab / Gaza resident / Jordanian / proletarian / manufacturer.

Thus, the space was made to hold works from different periods that usually did not appear together in the past, including small / large meeting points between the Western, European Jewish, and the Oriental, Middle Eastern Arab.

Givat Haviva is open to all audiences but consists as an organization mostly of kibbutz members and Arab citizens living in Wadi Ara. Their roots are in Eastern European Zionist and pioneering Judaism, and in Arabism deeply rooted in the region; Two populations that remember the meaning of displacement and wandering, who carry it in their hearts.

, 2005. וידאו, 11:39 דקות.DeadSee ,מראה הצבה

In the intimate work 'Death of the Swan', the smells of oriental streets and memories of European jewelry are sculpted as a musical jewelry box playing to the sounds of The Swan by Camille Saint-Saëns. This work finds Givat Haviva at one of its not-always-talked-about meeting points, of two cultural extremes that are connected by a common moral and human worldview, which seems to be in need of a lifeline in Israel today more than ever.

The encounter of Givat Haviva and its vision with Landau's work, opens up unspoken questions and puts them on the table. For example, is the possibility of building a floating bridge between Israel and Jordan on the Dead Sea, a project that Landau saw as a potential for fulfillment, of interest to the residents of Wadi Ara, and in fact to the Arab citizens of Israel? At the same time, the recent peace agreements with Dubai, Bahrain and Morocco – how do they relate to Israeli Arabs? How will the inner space of the exhibition, in which nudity is a natural and present part, meet the audience of the Arabs of Wadi Ara, comprised of women and men, religious and secular, an older generation and a younger generation?

מראה הצבה, ילדי השמש, 2012. הזרקת דיו פגמנטי על ניר כותנה.

מראה הצבה, הסתערות, 2012. הזרקת דיו פגמנטי על ניר כותנה.

In the simple and intimate 'Barbed Hula' video, she is seen hula hooping with barbed wire on her naked body. The wire-made hoop injures her stomach with every turn of play and pain, while in the background we can see the wide and endless sea and horizon. 'DeadSee' is a complex and expensive video work, rare in its dimensions. Here, too, the artist is absolutely present; Thin, naked, as part of a chain of watermelons, bleeding at the end. Beauty and pain are experienced simultaneously in a cutting line that first faces the abdomen as it skips over the head trying to figure it all out. The meditative exposure works in the same way, at some moments open and opening and then naked and terribly exposed.

Another axis of the space is male-female. The female appears as Landau's body, as the absent body of Leah's character in her black dress, featuring the chain of women who played her part in the play "The Dibbuk" over the years, such as Hanna Rovina and others. It also appears as the image of the missing bride in a dress bleached by salt, and in the three women cutting the vanishing ground between the waves and the shoreline, on the border between the endless waters and the shore between Ashkelon and Gaza in her work 'Mermaids'.

All of these are contrasted with the male body represented in the movements of the workers in the pulse-raising olive harvest in Kibbutz Revivim in the Negev, with their laundered-spinning clothes in the work titled 'The Window', with the man who prepares kanafeh and with the boys playing a territory game in the sand with a knife, in the video 'Azkelon'.

The hands digging in the sand in the video 'Hands' are the hand of a man and the hand of a woman moving to meet each other without seeing, but with direction and awareness. This is where the gender, political and social junctions come together against the background of the voices of political figures, among them: Yasser Arafat, Benjamin Netanyahu, Ehud Olmert, Ahmad Tibi, Bill Clinton, Shimon Peres, Yitzhak Rabin and Barack Obama. Finally, a place is created into which colors can be poured, but cannot be erased.

מראה הצבה, כלת המלח VIII, 2014. הזרקת דיו פגמנטי על ניר כותנה.

מראה הצבה, כלת המלח, IV 2014. הזרקת דיו פגמנטי על ניר כותנה.

She is not alone: There is a whole team behind 'Sigalit Landau'. This is a team of work, production and creation. Landau is first and foremost an active and working artist, as is the team she collaborates with. Yotam From, her partner and a wonderful photographer, is with her in everything. The exhibition, and in particular the photographs that appear in it, are his and her joint work.

This exhibition is small yet large: space is limited, the layers are many.

You will find a flowing space of photography, video, sculptural objects and a large outdoor mural that will remain here, looking at Danny Karavan's Orchard.

מראה הצבת חוץ, 'דרך מלח' מתכתב עם 'הפרדס' של דני קרוון

Sigalit Landau's art is mesmerizing. It has the effect of what is beautiful and painful, that which is uncompromising in art yet insists on what is possible in reality. Within this possibility, also and especially in a country that features a wide cultural diversity, the hegemony and the identity politics can be replaced by a real door that will open. For us, in Givat Haviva, this is already happening.

Anat Lidror, Curator

..................................

מאמרו של גדעון עפרת בתערוכה בדגש על יצירות המסיק:

מסיק-הזיתים | גדעון עפרת

בשנת 1930 בקירוב צייר משה קסטל ציור-שמן בשם "מסיק-זיתים". באותה עת, חלפו כבר שלוש שנים מאז הגיע האמן הצעיר מירושלים לפאריז, ובציוריו הוא שב אל נופי ילדותו, אל זיכרונות אידיליים של הווי וטבע ארצישראליים-ערביים. ב"מסיק זיתים" נראים בני משפחה ערביים מוסְקים עצי זית בכרם הסמוך לכפר ערבי. מזג-האוויר אביבי, ערבים בלבוש מסורתי מטפסים על סולמות, ערביות מלקטת מהאדמה את הזיתים השמוטים. עוד יום יפה בפלסטין, אי-שם בהרי-יהודה. להמשך קריה בעברית -עברית

לקריאה בשפה הערבית (ערבית)

לקריאה באנגלית (אנגלית

..................................

סיור ווירטואלי בתערוכה מלח הארץ ומלכת הים: